دلتنگی به ما نیامده

دلت از تنهایی پر شده،حوصله ی هیچ کاری نداری. درس های نخوانده روی هم جمع شده و آرزوهایت نیامده. آرام و قراری نیست. هزار فکر در سر. تنها در اتاقت نشسته ای.کتابی در

دست، ورق می زنی شاید بر مغزت بنشیند.

فکر می کنی. تصمیم می گیری . تصمیم سیری چند؟ خیال می پردازی. دور می زنی. آنقدر دلت به تنگ آمده که می خواهی داد...داد..داد هم نمی زنی. دلت می خواهد مثل آنوقت ها که به هر بهانه ی کوچک به آغوش مادر می نشستی......وای... امان از بزرگ شدن .

هنوز اشک روی گونه ات سر نخورده که تنهایی ات با زنگ همراه می شکند. "الو...بله.."

بغضت را می خوری. با صدایی نگران:   "چی شده مانا ؟چرا گریه می کنی؟"    

 سعی می کنی خوب گوش کنی.   "مانا جان،عزیز دلم گریه نکن. پیش می آد. به این همه چیزای خوب که تو دنیا هست فکر کن."     

صدای هق هق دلت را می لرزاند.   "مانا می خوای بیام پیشت؟قربونت برم .تا یه ربع دیگه اونجام.مواظب خودت باش."

حاضر و آماده، گیج نا امیدی ها،جملات امید بخش را در ذهنت پس و پیش می کنی.

" زندگی دو روز...ارزش غصه نداره...همیشه یکی هست که ازت مراقبت می کنه...بهش اعتماد کن..."

روسری را به سر می کشی و پنجره ی باز نگاهت را جذب می کند. بوی خاک باران دیده... دوباره زنده می شوی. لبخندی بر لب :    "دلتنگی به ما نیامده."

خواب 

کنار جاده نشستم

   سکوت ، قهر ، دشمنی     راهیان جاده بود

   خسته از رفتن    سر در گم نشستن

     سودای دوستی در دل

     رویش نهال عشق زیر گل

          ماندن به ز بیهوده پیمودن

          رفتن به ز بر پوچ ایستادن

                     نه تنگ و نه تاریک

                      جاده از نور لبریز است

                             می روم که برخیزم باز

                                  پرده خواب رنگین است.

                                                                          ویدا

                                                       ۸۵/۱۲/۹

پسرکوچکی که فداکاری بزرگی کرد 

در روزگاری که هنوز بانک خون تشکیل نشده بود دختر کوچکی بیمار شد و به طور اضطراری به انتقال خون نیاز پیدا کرد. پزشک معالج آن دختر به برادر دوازده ساله او گفت که اگر خون بدهد ممکن است بتواند جان خواهرش را نجات دهد.

پسرک لحظه ای تردید کرد.چشمانش لبریز اشک شد و سپس تصمیم خود را گرفت:"بله دکتر من آماده ام"

وقتی که انتقال خون صورت گرفت پسر بچه به دکتر گفت:"به من بگویید که کی می میرم."

فقط آن زمان بود که دکتر متوجه شد چرا پسرک پس از شنیدن پیشنهاد او لحظه ای تردید کرده است.

از کتاب "در پناه او" نوشته جی .پی.واسوانی و ترجمه مجید حمیدا.

شتاب

ساعت ها را ساختیم و دنبالشان دویدیم

   ماشین ها آمدند تا از ساعت ها جا نمانیم

             با ماشین ها دویدیم ... این بار تند تر

                    "آقا... سرعت گیر.ترمز نمی کنید؟"

                       تند تر و تند تر

                   "آقا ممنون... پیاده می شوم."

                 چراغ قرمز همیشه بد نیست...

حافظ در تفال آغاز به کار این وبلاگ چنین گفت:

ابر آذاری بر آمد باد نوروزی وزید                    وجه می میخواهم و مطرب که می گوید رسید

شاهدان در جلوه و من شرمسار کیسه ام     بار عشق و مفلسی صعب است و میباید کشید

قحط جود است آبروی خود نمیباید  فروخت     باده و گل از بهای خرقه میباید خرید

حالیا خواهد گشود از دولتم کاری که دوش       من همی کردم دعا و صبح آمین میدمید

بالبی و صد هزاران خنده گل آمد به باغ             از کریمی گوئیا از گوشه ای بوئی شنید

دامنی گر چاک شد در عالم رندی چه باک          جامه ای در نیکنامی نیز میباید درید

این لطایف کز لب لعل تو من گفتم که گفت؟        وآن تطاول کز سر زلف تو من دیدم که دید؟

عدل سلطان گرنپرسد حال مظلومان عشق        گوشه گیران را ز آسایش طمع باید برید

تیر عاشق کش ندانم بر دل حافظ که زد             اینقدر دانم که از شعر ترش خون می چکید

و در آغاز سلام...

شش روز از سال جدید گذشت... و چقدر زود می گذرد... مثل پارسال ... مثل همیشه...

امیدوارم همیشه سلامت و موفق باشیدو سالی سرشار از لبخند مانا برایتان آرزو می کنم.