روبروی خورشید نشسته بود و با آخرین قطره های نور گونه هاش گرم می شد.

-چرا نمی مونی؟

-من اگه باشم ستاره ها پیدا نمی شن.

-از تاریکی می ترسم.

آسمون شب شد . ماه رقصید . ستاره ها خندیدن.یه جایی میون اون همه ستاره پیداش کرد.خوب می شناختش . اون از اول مال خودش بود.

-ستاره ام رو پیدا کردم.

حالا یک سال گذشته.  با خورشید یا بی خورشید . فقط ستاره ی اون می درخشه.